آشنایی با لوله های فایبرگلاس GRP

2 خریدها
#phamlets1-45
instock
تومان

توضیحات

لوله های فایبرگلاس با توجه به نوع رزین مصرفی و نحوه مسلح شدن آنها، دارای تقسیم بندی های مختلفی هستند که یکی از آنها مترادف یکدیگر بوده و دارای G.R.P است.

در این مشخصات فنی و به منظور سهولت، نام های فایبرگلاس و G.R.P لوله های دارای یک ساختار کامپوزیتی از رزین، الیاف شیشه و مواد دیگر می باشند. این لوله ها در G.R.P مفهوم یکسان می باشند.

لوله هایمواردی مانند انتقال آب، جمع آوری فاضلاب، جمع آوری آبهای سطحی، انتقال آب دریا، شبکه های آبیاری و زهکشی، فاضلابهای صنعتی.، نیروگاه ها، صنایع نفت و پتروشیمی، صنایع شیمیایی و… کاربرد دارند.
از نظر روش تولید به دو نوع زیر تقسیم می شوند. G.R.P لوله های
الف) روش الیاف پیچی
ب) روش ریخته گری گریز از مرکز
به روشهای فوق نیز به دو نوع تحت فشار و ثقلی تقسیم می شوند که در این بخش از G.R.P البته لوله های تولیدی
مشخصات فنی، نوع تحت فشار آن مد نظر می باشد.

روش الیاف پیچی
است. تولید این لوله ها در ایران در حال حاضر، بر اساس این روش G.R.P این روش یکی از روشهای متداول تولید لوله های  تولید شده با این روش از سه لایه G.R.P انجام می شود. این روش به دو نوع پیوسته ۳ و ناپیوسته ۴ تقسیم می شود. دیواره لوله های آستری، لایه مقاوم مکانیکی و روکش تشکیل شده است.

در این روش، الیاف شیشه توسط ماشین مخصوص با زاویه مناسب روی قالب پیچیده می شود. برای وارد کردن رزین نیز، یا قبلاً الیاف شیشه به رزین آغشته شده و یا توسط تغذیه کننده روی الیاف شیشه ریخته می شود.

ماسه سیلیسی نیز در صورت لزوم و پس از رزین، روی الیاف در حال پیچیدن ریخته می شود. لوله های تولیدی در این روش با توجه به قطر آنها، تا طول ۱۲ متر تولید می شوند.

روش ریخت هگری گریز از مرکز
در این روش، معمولاً از قالبهای به طول ۶ متر که با سرعت زیاد می چرخند، استفاده می شود. از دریچه های مختلف و از طریق
یک تغذیه کننده متحرک که به صورت رفت و برگشت در قالب حرکت می کند، رزین و الیاف شیشه روی قالب می ریزد که در

اثر نیروی گریز از مرکز ناشی از سرعت بالای چرخش قالب، رزین، الیاف شیشه و سپس ماسه و کربنات کلسیم، دیواره لوله را به
تدریج شکل می دهند. ترتیب کلی لایه های لوله در این روش به شرح زیر است.
– لایه خارجی – رزین
– لایه میانی (نزدیک به لایه خارجی) – رزین و الیاف شیشه
– لایه میانی (نزدیک به لایه داخلی) – رزین، الیاف شیشه، ماسه سیلیسی و کربنات کلسیم

استانداردها
منتشر نموده اند که ذیلاً به چند نمونه G.R.P اکثر استانداردهای معتبر جهانی نشریات و استانداردهایی را در خصوص لوله های
آن اشاره می گردد.
AWWA M – استاندارد انجمن کارهای آبی امریکا ۴۵
ANSI/AWWA C950- – استاندارد انستیتو استانداردهای ملی و انجمن کارهای آبی امریکا ۰۱
– استانداردهای انجمن آزمونهای مصالح و کنترل کیفی امریکا
ASTM D3517, ASTM D3754, ASTM D3262 –
DIN و ۱۹۵۶۵ DIN 16869 , DIN – استانداردهای آلمان ۱۶۸۶۸

استاندارد انگلستان ۵۴۸۰
ISO – استانداردهای بین المللی ۷۳۷۰
B 5184 , B 5182 , B – استانداردهای اتریش ۵۱۶۱
JIS A – استانداردهای ژاپن ۵۳۵۰
UNI و ۹۰۳۳ UNI – استانداردهای ایتالیا ۹۰۳۲

و استاندارد بسیاری از کشورهای صنعتی دیگر مانند بلژیک، سوئد و استرالیا را می توان نام برد. در تنظیم این مشخصات فنی،
, ۲۰۰۱) ASTM ،(۲۰۰۱) ANSI/AWWA C950-01 ،(۱۹۹۶) AWWA M عمدتاً از آخرین چاپ استانداردهای ۴۵
۱۹۸۹-۱۹۹۵ ) استفاده شده و در صورت لزوم، از سایر استانداردها نیز بهره گرفته شده است.

سایر انواع اتصالی
انواع دیگری از اتصالی لوله های فایبرگلاس وجود دارد که در شرایط کنونی در ایران تولید و استفاده نمی شوند.
این اتصالی ها عبارتند از :
– اتصالی سرساده و سرکاسه مخروطی چسبی ۱
– اتصالی سرکاسه مخروطی و سرساده معمولی چسبی ۲
– اتصالی پیچی ۳
– اتصالی وصل های ۴ که اصطلاحاً اتصالی جوشی نیز گفته می شود.

واشر و روا نکننده
برای نصب لوله و متعلقات با اتصالات غیرفلنجی، استفاده از مواد روان کننده ۵ برای آغشته نمودن سطوح و سهولت حرکت
باید : G.R.P قطعاتی که باید در درون یکدیگر بلغزند، ضروری است. واشر و روا نکنند ههای مورد استفاده در لوله های
– با مواد پلاستیکی لوله و یکدیگر سازگار باشند.
– امکان رشد باکتری و قارچها را ایجاد ننمایند.
– بر کیفیت آب آشامیدنی اثر نکنند.
– مواد روان کننده نباید دارای پایه نفتی باشند.
مواد روان ساز معمولاً توسط کارخانجات سازنده لوله و متعلقات تأمین و یا نوع آن اعلام می شود. در صورت ضرورت
می توان از ترکیب ۷۰ درصد آب و ۳۰ درصد صابون به عنوان ماده روا نکننده استفاده نمود.
میزان مصرف مواد روا نساز توسط کارخانه سازنده لوله تعیین می شود. در جدول زیر و صرفاً برای راهنمایی، مقدار مواد روا نساز
مورد نیاز درج شده است.

پوشش های حفاظتی
لوله های فایبرگلاس در مقابل خوردگی خاک و سیال کاملاً مقاوم بوده و لذا، هیچگونه تمهیداتی برای حفاظت لوله و اتصالات
هم جنس آن در مقابل خوردگی نیاز نمی باشد. بنابراین، حفاظت و یا تعمیرات پوششهای حفاظتی به معنی متداول آن در زما نهای
حمل و نقل، انبار نمودن و نصب لوله ها وجود نخواهد داشت. پوشش حفاظتی لوله در مقابل خوردگی و تخریب، از طریق مواد
مصرفی، و خصوصاً روکش های داخلی و خارجی لوله تأمین می گردد. لذا رعایت اصول لازم در تمام مراحل کار به منظور
جلوگیری از صدمه به روک شهای داخلی و خارجی، نه تنها از دیدگاه حفظ مشخصات هیدرولیکی و مقاومت لوله در مقابل فشار و
بارهای وارده ضروری می باشد، بلکه این امر، برای جلوگیری از تخریب لایه های تشکیل دهنده جسم لوله نیز اهمیت ویژه دارد.

بسترسازی محل اتصالات، متعلقات و شیرآلات
عرض و عمق ترانشه در محل هر یک از اتصالات، متعلقات و شیرآلات باید بیش از سایر قسمتها باشد، به نحوی که برقراری
اتصالات غلافی و یا گردش ابزار کار و محکم نمودن پیچها در اتصالات فلنجی و یا مکانیکی، به راحتی انجام پذیرد. افزایش عمق
ترانشه در محل اتصالات، به جز در زمینهای سنگی، باید پس از تکمیل بسترسازی و توسط دست انجام شود تا ضمن انجام یک
بسترسازی یکنواخت، افزایش عمق ترانشه در حداقل طول لازم صورت گرفته و بدین ترتیب، حداکثر ممکن از طول بدنه لوله روی
بستر ایجاد شده قرار گیرد.
طول و عمق اضافه برداشت محل اتصالات در کف ترانشه با توجه به ابعاد اتصالات و فضای لازم برای برقراری اتصال با توجه
به قطر لوله تعیین می شود. در اتصالات غلافی، عمق اضافه برداشت محل اتصال باید حداقل ۱۰ سانتیمتر باشد، مگر این که ارقام
دیگری توسط سازنده لوله تعیین گردد

انتقال لوله، متعلقات و شیرآلات به داخل ترانشه
نکات عمد های که در انتقال لوله، متعلقات و شیرآلات به داخل ترانشه باید مورد توجه قرار گیرند در بخش نکات مشترک
لوله گذاری قید گردیده است. تنها تأکید مجدد نکات زیر در خصوص لوله های فایبرگلاس ضروری می باشد که باید کاملاً رعایت
گردد.
– لوله ها و سایر مصالح باید به آهستگی و با استفاده از طناب، سیم بکسل و یا زنجیر محافظت شده، تجهیزات حفاظتی
لوله، ماشی نآلات مناسب و با رعایت کلیه نکاتی که در خصوص جابجایی و حمل و باراندازی ذکر گردید، به داخل ترانشه
انتقال داده شوند. توجه شود که بدنه لوله با دیواره ترانشه برخورد ننماید و یا سائیده نشود. لوله ها و متعلقات و شیرآلات
کوچکتر را می توان توسط دست و تعداد کافی کارگر و با احتیاط کامل به داخل ترانشه منتقل نمود.
پرتاب لوله ها و متعلقات و شیرآلات به داخل ترانشه تحت هیچ شرایطی مجاز نمی باشد.
– همزمان با انتقال هر یک از لوله ها و متعلقات به داخل ترانشه، اتصال آن با لوله و یا متعلقات قبلی برقرار و توسط
خاکریزی مناسب در محل خود ثابت گردد.
– قبل از انتقال لوله به داخل ترانشه، حفره محل اتصال در بستر، با حداقل ابعاد مورد نیاز ایجاد شود.
– قبل از انتقال لوله به داخل ترانشه، از صحیح بودن شیب کف و یکنواخت بودن بستر اطمینان حاصل گردد تا لوله در تمام
طول روی بستر تکیه نماید.
اصلاح شیب توسط خاکریزی زیر قسمتی از لوله مجاز نمی باشد

لوله گذاری در قوس و ایجاد انحراف
در برخی قسمتهای خطوط لوله و خصوصاً در مواقعی که لوله گذاری به موازات جاده ها و خیابانها انجام می شود و یا موانعی در
مسیر خط وجود دارد، ایجاد قوس در خط لوله به منظور هماهنگی با پیچ جاده و خیابان و یا عبور از کنار، زیر و یا روی موانع
اجتناب ناپذیر است. در پیچ های با شعاع بزرگ می توان به جای به کارگیری زانو برای این منظور، با استفاده از انحراف مجاز برخی از
انواع اتصال یها و بدون به کار بردن زانویی و یا دیگر تمهیدات، قوس مورد نظر را در خط انتقال با انحراف متوالی چندین شاخه لوله
ایجاد نمود. برای عبور از کنار، زیر و یا بالای موانع نیز می توان این عمل را از فاصله دورتر شروع نموده و با انحراف مجاز چندین
شاخه لوله، از موانع عبور نمود. همچنین در برخی مواقع، با استفاده از این روش می توان زانویی های کوچک را حذف نمود.
حداکثر زاویه انحراف لوله ها توسط سازنده تعیین می شود. با در دست داشتن زاویه انحراف، شعاع قوس و حداکثر انحراف هر
اتصال از محور ۱ قابل محاسبه می باشد. ذیلاً زاویه انحراف، شعاع قوس و حداکثر انحراف هر اتصال، ذکر، ولی تأکید می گردد که این
زاویه باید توسط سازنده لوله با توجه به سختی، فشار کار و ردیف قطر لوله تأیید و یا ارائه شود.

خاکریزی نهایی
خاکریزی نهایی از ۳۰ سانتیمتری بالای تاج لوله شروع و تا سطح زمین و یا زیر لایه زیرسازی جاده ها و معابر ادامه می یابد، مگر
این که در مشخصات طرح، دستورالعمل دیگری داده شده باشد. خاکریزی نهایی در اصول بر اساس مشخصات مندرج در بخش
انجام می شود. « نکات مشترک لوله گذاری »
خاک حاصل از حفر ترانشه در صورتی بنا به مندرجات مشخصات طرح و یا تأیید مهندس مشاور مناسب برای مصرف می باشد که
دارای مقادیر مناسب رس، شن، مخلوط و مواد مشابه باشد. در صورتی که خاک حاصل از حفر ترانشه به علل مختلف، از جمله
نامناسب بودن یا عدم کفایت آن برای خاکریزی نهایی، باید از مخلوط رودخانه ای و یا خاک قرضه مناسب و مورد تأیید مهندس
مشاور به عنوان خاک جایگزین استفاده نمود.
خاکریزی نهایی باید بر اساس مشخصات طرح و یا دستورات مهندس مشاور و یا مندرجات سایر بخش های این مشخصات
متراکم گردد. متذکر می شود که تراکم خاکریزی ها در نصب لوله های پلاستیکی با توجه به قابلیت کمانش و انعطاف پذیری این لوله ها
از اهمیت ویژه برخورداری است.
ارتفاع خاکریزی مرحله اول که قبل از انجام آزمای شهای فشار هیدرواستاتیکی بر روی بدنه لوله انجام می شود، حدود ۳۰
سانتیمتر تا روی تاج لوله است. اضافه و یا کاهش آن بر اساس مشخصات طرح است.

دیدگاهها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “آشنایی با لوله های فایبرگلاس GRP”

کلمات کلیدی

بالا